Так мы, кружкоўцы гуртка “Юныя краязнаўцы”, якім кіруе настаўніца беларускай мовы і літаратуры Пасюк Таццяна Іосіфаўна, назвалі сваю экскурсію, прысвечаную 130-годдзю з дня нараджэння нашага славутага земляка Язэпа Драздовіча.

З яго біяграфіяй, карцінамі, маляванымі дыванамі мы пазнаёміліся на занятках гуртка ў нашым школьным краязнаўчым музеі.

Прысеўшы на крэслы дзядзькі Язэпа, мы рушылі ў дарогу па наступным маршруце: Падсвілле – Ліпляні – Пунькі – Перадолы – Падсвілле.

Чэсна прызнаемся, што крыху стаміліся, пакуль даехалі да Леплянь: перашкаджаў моцны вецер. Але нарэшце мы дабраліся да месца, паставілі кветкі і прыселі ў задуменні адпачыць. Непадалёку прыбіралі магілкі сваіх блізкіх жанчыны. Адна з іх падышла да нас і запыталася: “Да нашага Язэпкі завіталі?” Гэта была жыхарка вёскі Ліпляні Галіна Міхайлаўна Шанцер. Яна нам і распавядала пра дзядзьку Язэпа, бо менавіта так звалі яны яго ў дзяцінстве.

“Спачатку мы, вясковыя дзеці, пабойваліся яго, бо не ведалі, што за дзіўны чалавек з’явіўся тут. А потым прывыклі. Апрануты быў ў доўгае чорнае паліто, на галаве старая чорная шапка, за плячыма – пашытая з мешкавіны торба, а ў рукаў кій. Ён заўсёды так хадзіў. Язэп пабываў амаль у кожнай хаце: дзе дыван намалюе, дзе шафу рознымі фарбамі ўпрыгожыць, дзеткам цацку выража з дрэва. Плату амаль што не браў, што было браць?! Вельмі бедна мы тады жылі. Так і хадзіў ад вёскі да вёскі, маляваў, людзі яго кармілі, чым маглі. Памятаю, як Язэпку хавалі. Такая галота была, што нават на труну дошак не было. Загарнулі яго ў прастыню, так і пахавалі...”

Мы вельмі былі ўдзячны Галіне Міхайлаўне за аповед, бо такія сустрэчы надоўга запамінаюцца.

У Пунькі з-за моцнага ветру і дажджу мы не трапілі. Каб перачакаць непагадзь, мы заехаліся ў вёску Перадолы да дзядулі нашай аднакласніцы Мар’яна Місевіча, які таксама расказаў пра нашага земляка. Паказаў маляваны дыван, які набыў у час экскурсій клуба “Рамантык”.

Мы прыехалі дадому стомленыя, прамоклыя, але задаволеныя. Бо ўвачавідкі сутыкнуліся з гісторыяй нашай малой радзімы, якую трэба ведаць, каб сувязь паміж мінулым і сучасным не парвалася.