Добры дзень, дарагі прадзядуля Іван!

         Ужо хутка наша краіна будзе адзначаць вельмі важную дату-75-годдзе Вялікай Перамогі. Але мне вельмі шкада, што я асабіста не магу павіншаваць цябе з гэтым святам. Пра цябе я ведаю толькі па расказах маёй мамы і бабулі. А як бы мне хацелася пра многае ў цябе спытаць і выказаць сваю падзяку табе і ўсім тым, хто ваяваў і абараняў Радзіму. Я думаю, што табе асабліва важна было б пачуць словы з вуснаў майго, зусім юнага, пакалення, якое ведае пра Вялікую Айчынную вайну толькі з кінафільмаў і кніг. Але гэта не значыць, што мы не здольныя ацаніць таго, што вы зрабілі для кожнага з нас, для Радзімы. Нельга забываць аб тым, якой цаной дасталася вам гэтая перамога.

         У тыя летнія дні 1941 года многія з вас скончылі школу, будавалі планы на будучыню ... Але лёс распарадзіўся па-іншаму. Вам трэба было ўбачыць і перажыць тое, што чалавеку не трэба бачыць і ведаць: смерць, гібель блізкіх, голад, пакуты... Але ў вас была велізарная сіла духу і любоў да Радзімы. Я ведаю, што вы заўсёды верылі ў перамогу, і гэтая вера ніколі не згасала. Дзеля перамогі, дзеля сваіх будучых дзяцей вы гатовыя былі аддаць самае дарагое – жыццё.

         Я ведаю, што ты не вельмі любіў распавядаць аб тым часе. Паказваючы свае ордэны і медалі, ты беражліва іх трымаў у руках і падоўгу маўчаў. У гэты час у цябе выступалі слёзы, і мая мама разумела, наколькі табе цяжка і балюча.

         Напярэдадні свята мне б хацелася выказаць бязмерную падзяку, захапленне табе і твайму пакаленню. Нізкі паклон табе за твой несмяротны подзвіг, за мірнае неба над галавой, за магчымасць жыць і радавацца жыццю.

Твой праўнук Панфілка Яўгеній,

вучань 9 класа Падсвільскай яслі-сад – сярэдняй школы